Υπάρχουν υλικά που κουβαλούν μέσα τους ιστορίες πριν ακόμη πάρουν μορφή.

Το χώμα, η πέτρα και οι φυσικές επιφάνειες δεν είναι ποτέ απόλυτα λείες. Διατηρούν ίχνη χρόνου, μικρές ατέλειες και μεταβολές που αφηγούνται μια διαδρομή. Αυτή ακριβώς η ιδέα αποτέλεσε την αφετηρία της TERRA.

Η νέα μου ατομική έκθεση δεν μιλά για το τοπίο. Μιλά για τη μνήμη της ύλης.

Κάθε έργο ξεκινά ως μια επίπεδη επιφάνεια και εξελίσσεται μέσα από αλλεπάλληλες στρώσεις, υφές και παρεμβάσεις. Οι επιφάνειες σπάνε, ενώνονται ξανά και δημιουργούν νέες ισορροπίες. Τα θραύσματα δεν συμβολίζουν την απώλεια· συμβολίζουν τη συνέχεια.

Η γη ως μνήμη

Η λέξη Terra σημαίνει γη.

Για μένα όμως είναι κάτι περισσότερο.

Είναι η αφετηρία κάθε δημιουργίας. Είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζονται εμπειρίες, σχέσεις και αναμνήσεις. Όπως το έδαφος αλλάζει μέσα στον χρόνο, έτσι αλλάζουμε κι εμείς.

Οι επιφάνειες των έργων αποτυπώνουν αυτή τη διαρκή μεταμόρφωση.

Το φως ως σημείο σύνδεσης

Σε όλα σχεδόν τα έργα υπάρχει μια φωτεινή γραμμή.

Δεν λειτουργεί ως διακοσμητικό στοιχείο.

Είναι το σημείο όπου δύο διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται. Είναι η στιγμή που η ύλη αποκτά ζωή. Είναι η υπενθύμιση ότι ακόμη και μέσα στις μεγαλύτερες ρωγμές υπάρχει χώρος για φως.

Οι υφές

Η υφή είναι ίσως ο σημαντικότερος πρωταγωνιστής της έκθεσης.

Δεν με ενδιαφέρει μια τέλεια επιφάνεια.

Με ενδιαφέρει μια επιφάνεια που σε κάνει να θέλεις να την πλησιάσεις, να παρατηρήσεις τις μικρές λεπτομέρειες και να ανακαλύψεις όσα δεν φαίνονται από μακριά.

Οι φυσικές αποχρώσεις της τερακότας, του λευκού και του βαθύ μπλε δημιουργούν μια ισορροπία ανάμεσα στη γη και τη θάλασσα, ενώ οι γεωμετρικές φόρμες παραμένουν λιτές και ήρεμες.

Γιατί "Fragments";

Σε αρκετά έργα εμφανίζονται σπασμένα σχήματα.

Δεν είναι αποτέλεσμα καταστροφής.

Είναι μια υπενθύμιση ότι πολλές φορές η ομορφιά γεννιέται ακριβώς τη στιγμή που κάτι αλλάζει μορφή.

Τα κομμάτια δεν προσπαθούν να επιστρέψουν στην προηγούμενη κατάστασή τους.

Συνθέτουν μια καινούργια.

Μια πρόσκληση

Η TERRA είναι μια πρόσκληση να σταθείς για λίγο πιο αργά απέναντι στην ύλη.

Να παρατηρήσεις τις υφές, τις σκιές, τα ίχνη και τις μικρές λεπτομέρειες που συνήθως προσπερνάμε.

Ίσως, τελικά, η γη να μην είναι μόνο κάτι που πατάμε.

Ίσως να είναι κάτι που κουβαλάμε μέσα μας.